// Another Part of Me //: Blog

อยากตัด

Thu, 28 Aug 2008 00:26:50 GMT

อยากตัดผม แต่ไม่มีกรรไกร ดันเผลอส่งกรรไกรกลับทางเรือซะได้ เลยต้องผมยาวกลับเมืองไทยอีกแล้ว (ไปให้คนอื่นตัดก็ได้วะ)

เว็บภาค

Wed, 16 Jul 2008 02:04:03 GMT

View my page on Kasetsart University CPE 14

New me, my hair

Wed, 30 Apr 2008 15:26:45 GMT

หัวใหม่ แต่ใจเดิม

ปล. ตัดเอง

Machine Me

Fri, 14 Mar 2008 14:23:59 GMT

บรรยายตัวเอง

- Single Thread Machine

- Randomly call sleep itself (usually call sleep(3600000))

- Crash often

- Working thread is likely to be killed by procastinating thread

เวลาเปลี่ยน

Mon, 10 Mar 2008 15:55:19 GMT

เวลาเปลี่ยน (1 ชม.) แต่ใจยังไม่เปลี่ยน (ไม่มีใคร)

ตอนนี้ที่อเมริกาเค้าปรับ DST ซึ่งจะทำให้เวลาเร็วขึ้นไป 1 ชม. Central Time ที่ตูอยู่ก็จะต่างจากเมืองไทย 12 ชม.เป๊ะ เทียบเวลากันง่ายมาก

magazine cover

Sun, 24 Feb 2008 19:32:45 GMT

เห็นพี่ข้าวทำ ขอเล่นด้วย เอารูปล่าสุดที่ถ่ายเล่นมาลองใส่เลยละกัน

เซเว่นทีน ฮ่าๆๆๆๆ (เกินมา 10 ปีคงไม่เป็นไร)

ว่าจะใด วาเลนไทน์

Thu, 14 Feb 2008 01:46:44 GMT

วาเลนไทน์ ... คืออะไร?

กี่ปีๆก็อยู่คนเดียววันนี้ ... รึเปล่าวะ? ... จำไม่ได้แล้ว ช่างแม่งเหอะ ... มีความสุขดี

love science

Mon, 11 Feb 2008 17:23:04 GMT

ถ้ารักไม่เป็น ก็จงหาเหยื่อมาทดลองซะ

ฝัน

Sun, 03 Feb 2008 17:12:41 GMT

เมื่อคืนฝันว่าคุยกับฝรั่งหรือใครซักคนนี่แหละแต่คุยเป็นภาษาอังกฤษ คุยว่าบริษัทเนี่ย การลงทุนทำอะไรบางอย่าง มันไม่ต้องเพื่อให้ได้กำไรก็ได้นะ มันเป็นประโยชน์กับสังคมส่วนรวม ถึงจะขาดทุน ก็ถือซะว่าเป็นการบริจาคไป ฯลฯ พอคุยเสร็จเค้าก็เหมือนจะแนะนำใครซักคนให้รู้จัก แต่ผมก็รู้จักคนๆนั้นแล้ว ...

รู้สึกจะคิดอะไรแล้วเอาไปฝันตลอดเลย ทั้งฝันว่าไปเที่ยวแล้วไม่ได้เอากล้องไป ฝันว่า iPod Touch ออกรุ่นใหม่ ความจุเพิ่มขึ้น ฝันเรื่องการลงทุนขององค์กร ฯลฯ ว่าแต่ทำไมไม่ค่อยฝันถึงสาวบ้างเลย -_-

ความลับของเธอ

Sat, 26 Jan 2008 18:21:48 GMT

เมื่อก่อนเคยคิดว่าตัวเองชอบผู้หญิงที่มีความลับ เพราะดูเป็นคนมีเสน่ห์ แต่มาภายหลังก็รู้ตัวแล้วว่า ตัวเองชอบผู้หญิงที่มีโลกส่วนตัว และไม่มีความลับต่อกันมากกว่า ... การไม่มีความลับต่อกันไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง นั่นเรียกว่าสอดรู้สอดเห็น และรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว

แต่ความต้องการของมนุษย์ก็หาที่สุดไม่ได้ รวมไปถึงความอยากรู้อยากเห็นทุกเรื่องของอีกฝ่าย โดยอ้างไปว่า ก็เราเป็นแฟนกันนี่นา ...

อีก 2 เทอม

Tue, 15 Jan 2008 05:33:40 GMT

เปิดเทอมใหม่แล้ว เป็นเทอมรองสุดท้ายก่อนจะจบ ... มีเรียน 3 วิชา 1 วิชาเป็นเรียน online ... เข้าเรียนแล้ว 2 ตัว อีกหนึ่งตัวยังไม่ได้เรียน แต่ดูท่าทางแล้ว งานไม่เบาแน่นอน ทั้งยังต้องแบ่งเวลาไปทำอย่างอื่นอีกด้วย T_T ... โปรเจคส่วนตัวก็ยังไม่เสร็จ โปรเจคที่บ้านก็ยังไม่ได้ทำ มีหนังสือค้างไว้ไม่ได้อ่านอยู่ 5-6 เล่ม มีหนังค้างไว้ยังไม่ได้ดู 30 กว่าเรื่อง ... เงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็คงเรียนจบพอดี

อนาคตข้างหน้า ก็คงมีอะไรให้ทำเยอะแยะ ทั้งงานหลักเขียนโปรแกรม งานรองทำโน่นทำนี่ งานเที่ยว งานถ่ายรูป งานกิน งานนอน งานจีบหญิง ... คิดอยู่ว่า คนที่จะมาเป็นแฟนได้เนี่ย ถ้าไม่ชอบเที่ยว ชอบถ่ายรูป หรือชอบกินเหมือนกัน ก็คงแทบไม่มีเวลาได้อยู่ด้วยกัน ... คนที่ชอบอยู่กับแฟนเยอะๆนี่ตัดไป คนขี้เหงาตัดไป ขี้น้อยใจก็ตัดไป ชอบเรียกร้องตลอดเวลาก็ตัดไป พวกอ่อนไหวมากเกิน ขี้อายมากไป คิดมาก จุกจิก ตัดไปให้หมด ... แล้วมันจะเหลือใครมั้ยวะ!!! ... ว่าแล้วก็ มีความสุขกับชีวิตโสดไปเรื่อยๆดีกว่า มีความสุขกว่าคนรอบข้างที่มีแฟนอีก

เย็นๆสบายๆ

Mon, 10 Sep 2007 01:45:18 GMT

ช่วงนี้ตอนเย็นๆจะชอบออกไปขี่จักรยาน(คันใหม่)เล่นแถวๆนี้ อากาศตอนเย็นๆช่วงนี้นี่เย็นสบายดีมากๆ ตรงที่ไปขี่ก็มีรถวิ่งไม่เยอะ ขี่เรื่อยๆสบายๆ เอาเครื่องเล่น mp3 ไปฟังด้วย เปิดเพลงชุดที่จัดเอาไว้สำหรับฟังริมทะเล ซึ่งก็จะเป็นแนวฟังสบายๆ เข้ากับบรรยากาศสุดยอด... ขี่กันจนพระอาทิตย์ตกกันเลยทีเดียว พอจะหยุดก็จะแวะไป supermarket ที่ไปประจำ ซื้อเสบียงทีละนิดทีละหน่อย จะได้ไม่ต้องแบกทีเดียวหนักๆ หรือไม่ก็แวะไปร้านหนังสือร้านประจำ ดูนิตยสารบ้าง ยืนอ่านหนังสือที่ชอบบ้าง

มีความสุขจริงแฮะ อยากให้อากาศเป็นอย่างนี้อีกซัก 2-3 เดือน ... แต่คงจะยาก อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆแล้ว ... เสื้อหนาวยังไม่ได้ซักเลย กร๊ากกกก...

สุดยอดช่าง

Sat, 08 Sep 2007 18:37:16 GMT

วันก่อน(โน้น) เจ้าของบ้าน (Landlord) ส่งช่างมาซ่อมชักโครกให้ ซึ่งตอนแรกก็แปลกใจเพราะว่าตอนแรกเจ้าของบ้านบอกว่าจะซ่อมให้เอง แต่ใครจะซ่อมก็ช่างเถอะ ให้มันดีเหมือนเดิมก็พอ

ช่างมาดูๆปัญหา จากนั้นเค้าก็ลงมือทันที ผมตอนแรกก็ยืนดูอยู่ซักแป๊บ แล้วก็คิดว่าไปนั่งทำงานตัวเองดีกว่า ปล่อยให้เค้าซ่อมไป เดี๋ยวจะเป็นการกดดันเค้า 555 ซักพักเค้าก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ผมถามว่าเสร็จแล้วหรอ เค้าก็บอกว่าเสร็จแล้ว ผมก็เลยเดินไปดูผลงาน ซึ่งเค้าก็เปลี่ยนอุปกรณ์ข้างในโถชักโครกให้ยกชุดเลย นอกจากนั้นเค้าเห็นผมเอาขวดใส่น้ำไปใส่ไว้ในชักโครกเพื่อเป็นการประหยัดน้ำ (รักโลกแค่ไหน คิดดู) เค้าก็เลยปรับระดับน้ำให้ใช้น้ำน้อยลงกว่าปกติด้วย แต่ประสิทธิภาพก็ยังดีอยู่ ไม่มีปัญหาก้านชักโครกค้าง ที่ทำให้น้ำไหลไม่หยุดแล้วด้วย

นอกจากจะซ่อมชักโครกให้แล้ว เค้าก็ยังเจอปัญหาในห้องน้ำของผมที่ตรงอ่างล้างหน้า ซึ่งน้ำมันไหลลงช้า ทำให้เวลาเปิดน้ำแรงๆแล้วมักจะไหลลงไม่ทัน ต้องคอยเปิดๆปิดๆ เค้าก็ไปขยับๆความสูงของฝาปิดท่อให้ ทำให้มันสูงกว่าเดิม ซึ่งก็ทำให้น้ำไหลลงเร็วกว่าเดิมเยอะมาก และไม่มีปัญหานั้นอีกเลย

ทำเสร็จยังเช็ดๆรอบอ่างล้างหน้า (ที่แสนสกปรก) ให้ด้วย พอเช็ดเสร็จก็เอาผ้ามาเช็ดพื้นบริเวณรอบๆชักโครกต่ออีกต่างหาก (ทั้งๆที่ผมบอกว่าไม่ต้องก็ได้ แต่เค้าก็บอกว่าไม่เป็นไร) และผมก็ยังสังเกตได้ว่าโถชักโครกเนี่ย มันถูกเช็ดทำความสะอาดทั้งภายนอกภายในโถเลย ... สุดยอดดดดดดด

ช่างแบบนี้ผมให้ 10 ดาวจาก 5 ดาวไปเลย เหมือนเค้าจะเป็นคนที่มีความรักในงานที่ตัวเองทำจริงๆ ไม่ว่างานนั้นจะเป็นงานอะไร ตอนที่เค้าทำก็ดูเหมือนเค้าจะทำด้วยความเต็มใจจริงๆ แล้วก็ไม่ใช่ว่าอะไรที่นอกเหนือจากหน้าที่แล้วก็จะปัดความรับผิดชอบอย่างเดียว ... คนแบบนี้สิ หายาก หายากจริงๆ

ปล. ตอนใช้กระดาษเช็ดรอบๆอ่างอยู่ มีมาโฆษณาด้วยว่ากระดาษแบบนี้ดีนะ ใช้เช็ดอะไรได้ดีมาก (แต่ไม่ได้ระบุยี่ห้อนะ ไม่ได้มาแอบขาย)

จักรยานสีแดง

Fri, 31 Aug 2007 00:46:33 GMT

วันนี้วางแผนออกไปซื้อจักรยานที่ Wal-Mart ก็ต้องนั่งรถเมล์สาย 305 ไปลงที่สี่แยกใกล้ๆ จากนั้นก็เดินอีกนิดนึงเข้าไป สาย 305 นี่เป็นสายที่ไม่เลยนั่งเลย ทั้งๆที่วิ่งอยู่แถวๆเมืองที่อยู่ และเป็นสายที่ผ่านมหาลัยด้วย (แต่ไม่ผ่านห้องพัก) พอออกจากห้อง ก็เดินไปขึ้นรถอีกถนนนึง ยืนๆ นั่งๆ รอซักพักใหญ่เลยกว่ารถจะมา ตรงที่ป้ายก็มีคนรอสายนี้เป็นเพื่อนด้วย (เค้าถามว่าสายนี้มายัง ก็เลยรู้) รถวิ่งไปซักพักนึง มันก็เลี้ยวผิดไปจากที่คิดเอาไว้ (คิดเอาเอง) แทนที่รถจะตรงไป กลับเลี้ยวขวาซะงั้น ก็ลองนั่งดูท่าทีอยู่ซัก 3-4 ป้ายก่อน แล้วในที่สุดมันก็เลี้ยวซ้ายเข้าถนนที่ถึงแม้จะไม่ตรงกับที่คิดไว้ตอนแรก แต่ก็ไปได้เหมือนกัน ก็เลยนั่งต่อ ยังไม่ลง (ก่อนมันจะเลี้ยวก็ลุ้น "เลี้ยวสิๆๆ" 555)

จากนั้นรถเมล์ก็มีวกเข้าไปจอดตรงป้ายรถไฟด้วย ตอนแรกนึกว่ามันสุดสถานีแล้ว เราอาจจะขึ้นผิดฝั่ง ต้องขึ้นอีกฝั่งถึงจะไปลง Wal-Mart ได้ เห็นคนในรถลงกันเยอะด้วย แต่ก็เห็นบางคนยังไม่ลง (คนขับไง เอ้ย! ไม่ใช่ 555) ก็เลยตัดสินใจนั่งต่อ (แต่ก็ลุกทำท่าจะลงแล้วนะ แต่ก็นั่งต่อ คนข้างๆก็งงๆว่าไอ้นี่มันเป็นอะไร)

นั่งต่ออีกแป๊บเดียว ก็ถึงจุดที่ต้องการลง พอลงเสร็จ ข้ามถนนเดินไป Wal-Mart ก็เห็นรถเมล์ที่ตัวเองเพิ่งลงเมื่อกี๊ขับวกเข้าไปใน Wal-Mart จอดแทบจะติดกับประตูทางเข้า ... โอย เจ็บใจ ไม่รู้ว่ามันมีป้ายอยู่ตรงนั้นด้วย แต่ก็ไม่เป็นไร เดินไม่ไกลเท่าไหร่ ... เดินไปอีกแป๊บนึง รถเมล์นั่นก็เลี้ยวสวนผมที่กำลังเดินอยู่พอดีเลย ถ้าคนในรถจำผมได้ ก็คงมองแล้วนึกในใจว่า "ไอ้โง่" แน่นอน 555 ไม่รู้นี่หว่า

เข้าไปใน Wal-Mart ก็ดิ่งไปซื้อจักรยานเลย เล็งรุ่นไว้ตั้งแต่อยู่ที่ห้องแล้ว เป็นจักรยานนี่ห้อ Next มีเกียร์ 18 จังหวะ ขนาดล้อ 26" มี 2 ล้อ ล้อหน้ากับล้อหลัง (555) มองๆแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าต้องซื้อตัวล๊อคด้วยนี่หว่า ก็เลยเดินไปหยิบตัวล๊อคจักรยาน แล้วพอหยิบจักรยานมาลองๆดู เห็นล้อมันแบนๆ ไม่มีลม ก็เลยต้องเดินไปหยิบที่สูบลมมาอีกอัน จากนั้นก็ลากจักรยานนั่นไปที่ cashier และวางลงบนแท่น cashier เอ้ย! หยิบแค่ barcode ให้เค้า scan ก็พอ 555

มาถึงตรงนี้ อาจจะยังมีคนสงสัยอยู่ว่าผมจะแบกขึ้นรถเมล์กลับหรอ ... เปล่า ... ซื้อแล้วก็ปั่นกลับเลยสิ จะแบกขึ้นรถเมล์ทำไม (แต่เพื่อความกระจ่าง รถเมล์ที่นี่มีที่วางจักรยานอยู่หน้ารถเมล์ ทำให้เราสามารถเอาจักรยานของเราวางตรงนั้น แล้วตัวเราก็เดินขึ้นรถเมล์ได้ เจ๋งมั้ยล่ะ)

เนื่องด้วยล้อมันแบน ก็เลยยังขี่ไม่ได้ แต่มีที่สูบลมแล้วจะกลัวอะไร นอกจากว่าจะใช้ที่สูบไม่เป็น 555 นั่นแหละ ใช้ที่สูบไม่เป็น ... ผมลากจักรยานออกมาหน้า Wal-Mart แล้วก็ลงมือสูบอยู่ตรงนั้นน่ะแหละ แกะเอาที่สูบออกมา ครอบแล้วลองสูบลมเข้าไป มันก็รู้สึกว่าลมมันไม่เข้า ลองๆอยู่แป๊บนึง กำลังว่าจะเปิดวิธีใช้ดู แต่ก็มีพนักงาน Wal-Mart มาถามว่ามีอะไรให้ช่วยไหม ด้วยความหยิ่งในศักดิ์ศรี ก็เลยตอบไปว่า สูบลมไม่เป็นคร๊าบ ช่วยหน่อย ... เค้าลองดู แล้วก็บอกให้ดันแท่งสีดำๆตรงที่สูบด้วยเวลาครอบ เพื่อล๊อคที่สูบกับรูเอาไว้ ลมจะได้เข้า ... อ่อ ... เค้าก็ยังช่วยสูบให้ด้วย ล้อนึง :-p ... ก้มๆทำกันอยู่ ก็มีพนักงานอีกคนมาดู แล้วก็บอกว่า เดี๋ยวขอยืมไปสูบจักรยานของเค้าด้วยสิ ผมก็ไม่มีปัญหา มันไม่สึกหรออะไรหรอก หลังจากสูบของตัวเองทั้ง 2 ล้อเสร็จก็ให้เค้ายืมสูบ เค้าสูบอยู่แป๊บนึงก็คืน ผมก็แพ๊คใส่กล่องใหม่ เอาใส่ถุงแล้วก็แขวนกับจักรยาน ขี่จักรยานกลับห้องอย่างสำราญใจ ... ซักพัก ... หลังจากนั่นก็เหนื่อย โอย ระยะทางระหว่างห้องกับ Wal-Mart จะว่าใกล้ก็ใกล้ จะว่าไกลก็ไกล ถ้าให้ขี่จักรยานนี่ก็ขี่เหนื่อยเหมือนกันนะ -_-

ปล. วันนี้โทรไปตามเจ้าของห้องเรื่องปัญหาในห้อง เค้าก็บอกว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาทำชักโครกให้ แต่ตู้เย็นเดี๋ยวเค้าต้องโทรไปนัดช่าง ... ซักพักใหญ่ ช่างก็โทรมานัดเวลา เร็วสุดที่เป็นไปได้คือวันที่ 6 กันยายน!! โอ้! พระเจ้าช่วย อีกอาทิตย์นึง!! ต้องอยู่แบบไม่มีตู้เย็นอีกอาทิตย์นึง?! ... เอาเหอะ ก็อยู่ได้แหละ หนักกว่านี้เจอมาแล้ว แค่นี้มันเรื่องเล็ก ... โอ้แม่เจ้า! อาทิตย์นึง!!

ปล. จากหัวข้อว่า "จักรยานสีแดง" มันสีแดงจริงๆครับ สีแดงแรงฤทธ์เลยทีเดียว

ปล. ถ้าใครจำได้ จริงๆแล้วเมื่อก่อนผมก็ขี่จักรยานอยู่ คันเก่าเป็นของพี่ที่อยู่ที่นี่น่ะ ยืมเค้ามาใช้ นี่ก่อนจะกลับไทยก็คืนเค้าไป แต่ที่ไม่อยากยืมอีก เพราะของพวกนี้ผมใช้แบบไม่ค่อยรักษา มีเป็นของตัวเองจะดีกว่า จะได้ใช้ได้เต็มที่ไม่ต้องเกรงใจ

troubles at the end

Wed, 29 Aug 2007 16:37:10 GMT

เรื่องที่ไปเที่ยว ขอละไว้ก่อนละกันนะ ^-^

ตอนนี้กลับมาที่ Chicago เรียบร้อยแล้ว มาถึงก็จัดแจงแจกจ่ายของฝากหิ้ว ฝากซื้อให้เรียบร้อย จากนั้นวันรุ่งขึ้นก็บึ่งไปลงทะเบียนที่มหาวิทยาลัย พร้อมกับซื้อๆของมาใส่ตู้เย็น เหมือนทุกอย่างจะราบรื่นดี แต่จริงๆแล้ว…

Comcast ส่งบิลมาเก็บเงินค่า Cable TV ทุกเดือนทั้งๆที่ก่อนจะกลับก็โทรไปบอกว่าจะ hold เอาไว้แล้ว เรื่องนี้รู้ตั้งแต่อยู่เมืองไทยแล้ว เพราะได้ email บิลเรียกเก็บเงิน แต่ก็ยังเดินเรื่องไม่สะดวก ค้างๆไม่จ่ายเอาไว้ แล้วรอกลับมาจัดการที่นี่
ชักโครกในห้องน้ำเสีย มันมีน้ำไหลออกมาจากก้นแท๊งค์ลงมาที่พื้น เยอะมากๆตอนที่กด น้ำที่ไหลออกมาเป็นน้ำจาก tank ไม่ใช่น้ำเสียข้างล่าง (ดีหน่อย) หลังจากก้มๆดูซักพัก ก็สรุปว่างานนี้คงซ่อมเองไม่ไหว คงต้องโทรไปบอกเจ้่าของห้อง
ตู้เย็น ไม่เย็น ทั้งๆที่เปิดไว้อยู่ทั้งคืน ตัวทำความเย็นไม่ทำงานเลย งานนี้ไม่ใช่ช่างแอร์ ซ่อมเองไม่ไหว เรียกเจ้าของห้องอีกเช่นเคย
ก่อนที่จะกลับเมืองไทย ก็ได้ไปไปรษณีย์ขอเปลี่ยนที่อยู่ ให้จดหมายทั้งหมดไปส่งบ้านพี่ที่อยู่แถวๆนี้ ตอนนี้ก็ต้องมาเปลี่ยนกลับ วันก่อนไปยื่นเปลี่ยนกลับแล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าจะราบรื่นไหม
กลับมาช่วงหน้าร้อน ที่ห้องมีหน้าต่างเยอะ แต่เปิดได้แค่บานเดียว เพราะเจ้าของห้องดันทาสีทับตอนที่มันปิดอยู่ ก็เลยเปิดไม่ออก พยายามทุกวิถีทางแล้ว กำลังจะไปหาชะแลงมางัดอยู่ (พูดจริง)
กลับมาคราวนี้แบกเงินสดมาด้วยเยอะพอสมควร เดี๋ยวต้องเอาไปเข้าธนาคาร … ไม่ถูกกับธนาคารเลยให้ตายสิ ธนาคาร ไปรษณีย์ สถานที่ราชการ ฯลฯ พวกนี้ไม่ค่อยอยากเข้าใกล้ถ้าไม่จำเป็น
หนังสือเรียนที่จะใช้สั่งไปหมดแล้ว มีประสบการณ์ว่าต้องรีบสั่ง เพราะเดี๋ยวจะไม่ทันใช้ มีแบกหนังสือมาจากเมืองไทย 2 เล่ม ไม่ได้ใช้เทอมนี้เลย (หวังว่าจะได้ใช้ เพราะแบกมาหนักมาก) ที่สั่งไปเป็นหนังสือที่หาไม่ได้ที่เมืองไทย

วันนี้ก็เพิ่งไปจัดการเรื่อง Comcast มา เริ่มจากโทรไปที่ Customer Services ก็ไม่สามารถคุยกับใครได้ เพราะพอระบบจะต่อสาย มันก็บอกว่าบัญชีของผมมันโดนแบน เพราะมีหนี้ค้างจ่ายหลายเดือน ก็มีทางเลือกให้แค่จะจ่ายผ่านโทรศัพท์ หรือจ่ายผ่านศูนย์บริการ ไม่สามารถคุยอะไรได้เลย พยายามอยู่หลายครั้ง ก็ยอมแพ้

จากนั้นก็เข้าเว็บเปิด Live Chat ที่มีให้คุยกับคนจริงๆ ก็บอกปัญหาเค้าไป เค้าก็บอกว่าผมต้องไปจัดการที่ Payment Center เพราะเค้าไม่สามารถจัดการเรื่องเงินขนาดนี้ได้

Payment Center ที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ไม่ไกลมาก นั่งรถเมล์ต่อนึงจากนั้นก็เดินอีกครึ่งไมล์ พอไปถึง บอกปัญหาเค้า เค้าดูซักพักแล้วก็บอกว่า เค้าไม่สามารถลบหนี้ที่เราติดอยู่ได้ เพราะเค้าเป็น Payment Center ที่ไว้สำหรับรับเงิน ไม่ได้เอาไว้ลบหนี้ (เค้าบอกอย่างนี้เลย) เค้าบอกให้โทรไป Customer Services (นั่น… ติด loop แล้ว) ผมก็บอกว่าผมโทรไปแล้ว แต่ไม่ได้เรื่อง เค้าก็เลยจัดการโทรให้ หาทางคุยกับคนจริงๆ ไม่ใช่เครื่องคอมพิวเตอร์ รอซักแป๊บ เค้าก็ส่งโทรศัพท์มาให้เราคุยเอง

ในสายโทรศัพท์ ผมก็บอกปัญหาไป (อีกที) เค้าก็ใช้เวลาดูแป๊บนึง ก็รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่เค้าก็ไม่สามารถแก้ได้ทันที เค้าบอกว่าเดี๋ยวเค้าจัดการให้ ถือสายรอซักพัก ก็รออยู่นานหลายนาที เค้าก็กลับมาบอกว่าพรุ่งนี้จะตัดบริการให้ แล้วก็ไม่ต้องจ่าย … แต่กูอยากจะใช้บริการต่อโว้ย! … ก็บอกเค้าว่าจะ resume ไม่ใช่ disconnect เค้าก็หายไปอีกหลายนาทีก่อนจะกลับมาบอกว่าเดี๋ยวโทรกลับละกัน วันนี้ … แล้วเค้าก็ไม่โทรมา … รอดูกันต่อไป … ไม่มีเบอร์เค้าด้วยสิ ต้องรอเค้าโทรมาอย่างเดียว เฮ้อ!

… เมื่อกี๊ล่าสุดเจ้าของบ้านก็แวะมาดูชักโครกกับตู้เย็นให้แล้ว สรุปได้ความว่าพรุ่งนี้เดี๋ยวมาจัดการชักโครกให้ แต่ตู้เย็นคงต้องเรียกช่าง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าวันไหน … ของกูเสียหมดพอดี -_- แต่ก็ยังดีกว่าต้องซื้อตู้เย็นใหม่เองละกัน (ชักโครกด้วย … ซ่อมไม่เป็น ซื้อใหม่เป็นอย่างเดียว เอ่อ ติดตั้งก็ไม่เป็นด้วยนี่หว่า สงสัยต้องย้ายห้องแทน 555)

ปล. ชักโครกถึงจะมีน้ำไหลออกมาจากข้างหลัง แต่ก็ใช้ได้อยู่นะ ไม่ได้มีการหมักหมมเอาไว้ อย่าเข้าใจผิด

USA Trip 2007 - Day 1

Wed, 15 Aug 2007 12:45:21 GMT

ก๊อบมาจากเว็บผมอีกที่นึง

ถึงอเมริกาเรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างไม่มีปัญหา ของกินเต็มกระเป๋าแต่ก็ผ่านศุลกากรมาได้ด้วยดี (ไม่โดนค้น)

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้บินออกจากสุวรรณภูมิ ด้วยความที่รีบๆไปขึ้นเครื่อง ก็เลยไม่ทันได้สังเกตุอะไรเท่าไหร่ภายในสนามบินส่วนขาออก ด่านตรวจต่างๆ มีตั้ง 2 ด่าน (ไม่รู้จะตรวจแล้วตรวจอีกทำไม) มีด่านที่เป็นเครื่องสแกน กับด่านที่เป็นคนสแกน อันหลังนี่เค้าจะเปิดกระเป๋าทุกใบตรวจดูเลย ส่วนการตรวจร่างการก็ใช้คนลูบๆคลำๆเอา ผู้หญิงก็มีเจ้าหน้าที่ผู้หญิงเป็นคนลูบ ผู้ชายก็มีเจ้าหน้าที่กระเทยเป็นคนลูบ (-_-”)

ครั้งนี้ไปการบินไทย นั่งเครื่อง Airbus A340-500 ซึ่งดูดีหรูหรามาก คาดว่าคงเพิ่งซื้อมาไม่นาน (จากข่าวนี้คง ซื้อมาประมาณปี 2005) ตั๋วที่ซื้อก็เป็นชั้น Economy ธรรมดา (ตอนอยู่สุวรรณภูมิมีเดินไปผิดฝั่ง เกือบจะเข้าไป Business Class ซะแล้ว - สำรวจก่อน อนาคตเดี๋ยวคงได้ใช้) แต่ที่ check-in เค้าอัฟให้เป็น Premium Economy 4 ที่นั่ง จาก 6 ที่นั่ง (มันเหลืออยู่แค่นั้น) ก็เลยได้มีโอกาสได้นั่งชั้นพิเศษขึ้นมากว่าปกติหน่อยนึง ภายในเครื่องลำนี้ ที่ต่างกันคือจอทีวีประจำที่นั่งที่ใหญ่กว่า พื้นที่ข้างหน้ากว้างกว่า เก้าอี้ตัวใหญ่กว่า

โดยรวมก็เป็นเครื่องที่น่านั่งเอามากๆ บอกเลยว่าเป็นการบิน 15 ชั่วโมงที่เบื่อน้อยที่สุดแล้ว น่าจะวนเล่นๆอีกซัก 5 ชั่วโมงด้วยซ้ำ ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะเจ้าทีวีประจำที่นั่งนั่นแหละ มันเป็น Interactive Seat TV ที่เป็นเมนูให้เลือกหนัง วิดีโอ เพลง เกม ข้อมูลการบิน ได้จากรีโมตที่ดึงออกมาจากข้างๆที่นั่งได้! จอเป็นจอขนาดใหญ่พอสมควรเลย ประมาณ 11″ ได้ แถมเป็นจอสัมผัสอีกต่างหาก ในนั้นก็มีหนัง 20 กว่าเรื่องให้เลือกดู ทั้งหนังไทย ฝรั่ง เอเชีย เช่น Spiderman 3, Good Will Hunting, Ocean Eleven, Shooter, Shrek 3, โหมโรง, บางระจัน, ทวิภพ ฯลฯ ดูโหมโรงไปกับ Shooter ซึ่งโหมโรงดูอีกรอบก็ยังสนุกและตรึงใจเหมือนเดิม (ส่วน Shooter นี่ คะแนนจาก Rotten Tomatoes ได้ 49% ซึ่งผมก็คงให้ประมาณนั้น ไม่สนุกมากๆแต่ก็พอกล้อมแกล้มแบบไม่คิดมาก)

นอกจากหนังให้ดูแล้ว ยังมีเพลงไทย เพลงสากล เพลงเอเชีย เพลงเพื่อการนอนหลับ เพลงคลาสสิค ฯลฯ (ลองฟังเพลงเพื่อการนอนหลับดูด้วย ไม่เห็นจะหลับเลย -_- ) แล้วก็เกมให้เล่น ซึ่งมีทั้งแบบ Single Player และ Multi-player!!!! (โดยจะเล่นกันระหว่างผู้โดยสารด้วยกัน แต่ไม่รู้ว่ากับตันเล่นด้วยได้มั้ย?) ตัว Multi-Player นี่ไม่ได้ลองเพราะไม่มีใครเล่นด้วย ก็เลยเล่นแต่ Single Player ซึ่งเกมก็มีหลายแนวดี เป็นเกมใช้สมองบ้าง เกมไพ่บ้าง เกมจาก Nintendo เช่น Mario กับ Dr.Mario และอื่นๆ ก็มีเหมือนกัน เวลาเล่นก็ดึง remote ออกมาแล้วจับวางแนวนอน มันก็จะกลายเป็น game pad ทันที!!

แต่ละที่นั่งยังมีปลั๊กให้เสียบด้วย ใครที่เอา Notebook ขึ้นไปก็เล่นได้ตลอดทางเลย (จะมีเล่นจนแบตเครื่องบินหมดรึเปล่าวะ 555) ตอนแรกไม่รู้ว่ามี แต่เพิ่งเห็นตอนจะลงแล้ว เสียดาย รู้งี้เอามาเปิดเล่น Dungeon Siege II ต่อดีกว่า Action-RPG นี่ฆ่าเวลาได้ดีพอๆกับเกมแนว Civilization เลย

ตอนนี้อยู่โรงแรม Holiday Inn - LAX ซึ่งก็มี Wi-Fi ให้เล่นในห้องได้ฟรี (หลายโรงแรมใน Los Angeles จะมี Free Wi-Fi ให้ใช้ ส่วนที่อื่นก็เริ่มจะมีแต่ก็เสียค่าเล่น) เดี๋ยวพรุ่งนี้เริ่มการเที่ยวด้วยการไป San Diego

อิ่มหนำ

Fri, 03 Aug 2007 13:23:59 GMT

ในที่สุดเมื่อวันพฤ.ที่ผ่านมาก็ได้ไปกิน สปาเก๊ตตี้ปลาเค็ม ที่ร้าน Greyhound สมใจอยาก กินเสร็จขึ้นไปเดิน TCDC ซักพักแล้วก็ไปนั่งกินราเมนที่ร้าน Tan Tan Men ต่ออีก 1 ชามใหญ่ นั่นกินนั่งคุยซักพักใหญ่ก็กลับบ้าน มากินข้าวเย็นที่บ้านต่ออีกรอบ ... เลยเป็นกลางคืนที่ไม่มีความรู้สึกหิวเลยซักนิด :-p (ปกติชอบหิวเวลากลางคืน)

ฝนตกทุกวัน

Sat, 07 Jul 2007 10:19:58 GMT

ถ่ายฝนยังไงให้ได้บรรยากาศดีนะ

before

Mon, 18 Jun 2007 04:15:35 GMT

You don't know how much I want to see you ... and how long I have been strucking in that feeling ... I wait and wait ... And the time are coming when you finally came back here ... 2 times of an useless effort, then you said I still have to continue waiting until you're ready ... It like you put me walking in a desert heading for the north but don't know how long of the destination, even it's existed or not! ... I said I can accept that but one truth I didn't say is my feeling when the anticipation was collapsed and you gave me another anticipation that is more desperate.

I admitted that I'm so scare that you will run away if I express all my feeling. But I don't like to be a middle of nowhere too.

You said to let it be. I laughed because you're the one who confined it and not let it be.

Maybe the best thing I can do is sitting here, talking to you sometimes, dreaming about a chance to see you, making you laugh, bothering you at night ... and one day my feeling to you will finally fade away. Then we will become a stranger again.

Hate to express these.

บันทึกความทรงจำ หลังจาก 9 เดือนมาแล้ว

Thu, 26 Apr 2007 04:24:59 GMT

มัวแต่ไปเขียนที่ seasandsong เลยปล่อยที่นี่ร้างซะ ... ช่างเถอะ :-p

เห็นไอ้แบ๊งค์เขียนเตือนความทรงจำ ... เลยเขียนเตือนบ้าง ...

ตอนนี้มาอเมริกาได้ 9 เดือนแล้ว (เหมือนกัน) เรื่องความคิด ลักษณะนิสัย รู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปพอสมควร จากที่เคยกลัวๆ ไม่กล้าในบางเรื่อง ก็กล้ามากขึ้น คิดมากน้อยลง เป็นพวกตรงๆมากขึ้น แต่ปัญหาเรื่องขี้เบื่อ ขี้รำคาญ กับคนนี่ยังอยู่เหมือนเดิม รักสันโดษมากขึ้น และชอบพึ่งตัวเองมากขึ้นเหมือนกัน

เข้าใจคำว่า "การเรียนรู้ตลอดชีวิต" มากยิ่งขึ้น เราสามารถเรียนรู้ได้ตลอดเวลา ในทุกๆโอกาส และทุกๆสถานการณ์ เพียงแต่ว่าเราจะเปิดใจแค่ไหน ... เมื่อก่อนเวลาทำงาน ก็ทำอย่างเดียว หาความรู้ใหม่ๆก็แค่สิ่งที่เกี่ยวกับงาน หรือเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เท่านั้น สิ่งที่นอกเหนือจากนั้นก็ไม่ค่อยได้สนใจเท่าไหร่ ... แต่ตอนนี้มารู้สึกว่า ตอนนั้นเรามีโอกาสเรียนรู้อะไรได้มากมายจากคนรอบข้าง แต่เราก็ไม่ทำ เพราะไม่ทันคิด ...

การเรียนที่นี่ได้ให้ความรู้เรื่องระบบงานในธุรกิจมากพอสมควร เป็นการเปิดโลกอีกโลกหนึ่งซึ่งแต่ก่อนไม่ค่อยจะสนใจเท่าไหร่ ... แต่ก็ได้ข้อสรุปเหมือนกันว่า เรื่องพวกนี้ เรียนที่ไทย ก็ได้เหมือนกัน ... ไม่จำเป็นต้องมาเรียนเมืองนอกให้เสียเวลาหรอก ... แถมมาเรียนเมืองนอก ถ้าใครที่ภาษาไม่แข็งแรง ก็อย่าหวังว่าจะได้ความรู้เต็มที่กลับไป

เรื่องการฝึกภาษา หลังจากอยู่มาหลายเดือน ก็ได้ข้อสรุปว่า การมาเมืองนอก ช่วยเรื่องภาษาได้จริงๆ ... "แต่" มันไม่ช่วยให้คนที่ไม่เก่ง ไม่รู้เรื่อง แล้วอยู่ดีๆก็เก่งขึ้นมาได้ ... มันช่วยขัดเกลาคนที่เป็นอยู่แล้ว พูดฟังอ่านเขียน เป็นธรรมชาติมากขึ้นต่างหาก ... เพราะฉะนั้น คนที่คิดจะมาเมืองนอกเพื่อเรียนปริญญาโท ควรฝึกภาษาให้อยู่ในระดับดีก่อนที่จะมา (แนะนำอย่างแรง) ...

ส่วนคนที่จะมาเรียนภาษา 6 เดือน แล้วหวังว่าจะกลายเป็นคนใหม่ กรุณาคิดให้ดี อยู่เมืองไทยก็เรียนได้ ฝึกได้ ขึ้นอยู่กับว่าจะทำหรือเปล่า ... ถ้าอยากมาจริงๆ ก็จงรู้ไว้ว่า หลักสูตรเรียนภาษาที่นี่ ไม่ได้ดีไปกว่าเมืองไทยหรอก การหวังว่าจะได้คุยกับคนโน้นคนนี้เพื่อฝึกภาษา ก็จงรู้ว่า คนส่วนใหญ่ที่เราคุย ก็เป็นนักเรียนมาฝึกเหมือนกัน (นอกจากจะขวนขวายคุยกับคนอื่นๆนอกจากเพื่อนนักเรียนด้วยกัน)

สรุปแล้ว การมาเมืองนอก ... มาฝึกตัวเอง มาเปลี่ยนตัวเองมากกว่า ...

ก่อนจบก็ขอร้องเพลงของ Outsider ... "ใครว่าอยู่เมืองนอกสบาย... ใครว่าอยู่เมืองนอกสบายนะ... เลิกจากโรงเรียนต้องอ่านเขียนภาษา... วันสุดสัปดาห์ซักรีดเสื้อผ้า ทำอาหาร..."

กูเขียนอะไรสั้นๆไม่เป็นจริงๆว่ะ ...

Thinker

Tue, 03 Apr 2007 15:39:05 GMT

สำหรับคนเกิดวันที่ 11 ตุลาคม
ไพ่วันเกิดของคุณคือ แจ็คดอกจิก

คุณคือ...ยอดนักคิดผู้ปราดเปรื่อง
ไพ่ใบนี้แสดงถึงพลังการเติบโตของความเป็นชาย กระทั่งผู้หญิงที่ได้ไพ่ใบนี้ก็มักจะมีนิสัยและความคิดต่าง ๆเหมือนผู้ชายมาก ไม่ชอบอยู่ติดบ้านหรือทำตัวพึ่งพิงใครต่อใคร และมักรำคาญกับเรื่องหยุมหยิมไร้สาระ แจ๊คดอกจิกไม่ใช่ไพ่ซื่อสัตย์บริสุทธิ์ผุดผ่อง อย่าปล่อยความฉลาดเจ้าเล่ห์ของตัวเองผลักให้ต้องอยู่ในภาวะที่เสี่ยง

จาก http://www.orangecat.name

เห็นเพื่อนๆเล่นกัน... ขอลองดูบ้าง ขำๆ... เรื่องเป็นพวกนักคิดน่ะจริง แต่เจ้าเล่ห์นี่จริงรึเปล่าหว่า ตัวเองก็ไม่แน่ใจ... รำคาญกับเรื่องหยุมหยิมมั้ย... โคตรรำคาญเลยล่ะ... แต่ไอ้คำพูดที่ว่า แสดงถึงพลังการเติบโตของความเป็นชายเนี่ย มันหมายความว่ายังไงฟระ! อย่าให้ตูคิดลึกเชียวนะ (จริงๆก็คิดไปแล้ว)

ทำไรดี

Sun, 25 Mar 2007 07:18:59 GMT

กลับเมืองไทยไป จะทำอะไรดีวะ ให้มันมีประโยชน์... มีเวลาตั้ง 4 เดือน

สิ่งที่คิดไว้แล้วว่าจะทำ

- ไปเที่ยวจังหวัดต่างๆ คงไม่ทุกจังหวัด แต่ที่แน่ๆคือ ระยอง (เสม็ด) หาดแสงเทียน ... อาจจะไปคนเดียว ไม่ขอพ่วง

- เขียนโปรแกรมการจัดการระบบซ่อมบำรุงให้โรงงานที่บ้านให้เสร็จ แล้วก็ติดตั้งให้ลองใช้ ระบบเป็น Web Application คาดว่าจะลองติดตั้ง Linux ให้ลองใช้ดู จะดูเป็นอย่างไร

- เพิ่มพูนทักษะการทำอาหารให้เพิ่มมากขึ้น โดยเรียนจากที่บ้านนี่แหละ

- อ่านหนังสือแนวการบริหาร การเงิน การบัญชี เพื่อเพิ่มเติมสิ่งที่ได้เรียนมา

อยากหาอะไรทำสักอย่างที่ได้เงิน... อยากทำอะไรสักอย่างที่เป็นการ contribute ให้กับสังคม... อยากหาประสบการณ์(การทำงาน)ที่อาจจะหาได้ไม่ง่ายนัก...

ชอบความลำบาก

Tue, 23 Jan 2007 07:34:46 GMT

วันนี้อยู่ดีๆก็เกิดอยากกิน Mc ขึ้นมา (ปกติแทบไม่ได้กิน) แล้วก็บ้าอยากเดินไป ไม่นั่งรถเมล์ ซึ่งร้าน Mc อยู่ห่างจากห้องประมาณ 1.3 กิโลเมตร พอเดินไปถึง คิดว่าไหนๆก็เดินมาแล้ว เดินต่ออีกหน่อยให้ถึง Jewel เลยดีกว่า จะได้ซื้อของกินของใช้ แล้วค่อยแวะ Mc ขากลับ ซึ่งการจะไป Jewel นั้นต้องเดินไปอีกประมาณ 1 กิโลเมตร รวมระยะทางทั้งเดินไปและเดินกลับ แค่ 4.6 กิโลเมตร เท่านั้นเอง ... ตอนนั้นทั้งเมืองเต็มไปด้วยหิมะ และอุณหภูมิประมาณ 0 องศา (แถมลมหนาวๆให้อีกต่างหาก) ... แล้วเดินกลับน่ะ แบกของกลับด้วยนะ ไม่ใช่มือเปล่า ... ไม่รู้จะทำให้ตัวเองลำบากทำไม 555

forget me not

Tue, 16 Jan 2007 06:35:53 GMT

วันเสาร์ ... ขี่จักรยานไปบ้านของ Landlord เพื่อเอาใบไปให้เค้าเซ็นต์ว่าอนุญาติให้ติดตั้ง Cable ได้ ... ขากลับก็แวะ Jewel กลางทาง เพื่อซื้อของกินเข้าห้อง ... ล๊อคจักรยานแล้วก็เข้าไปในร้าน เดินซักพัก จ่ายตัง แล้วก็เข็นรถเข็นมาที่จักรยาน แต่พอคลำๆกระเป๋าเพื่อหากุญแจไขที่ล๊อค ... ไม่มี! ... ดูในทุกกระเป๋าก็ไม่มี ยืนอึ้งอยู่พักนึง ก็คิดว่า ต้องลืมไว้ในห้องแน่นอน เพราะเวลาออกจากห้องก็ไม่ต้องใช้กุญแจล๊อค เวลาล๊อคจักรยานก็ไม่ต้องใช้กุญแจเหมือนกัน ... ก็เลย ลืม ... (เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ลืมกุญแจ)

แล้วทำไงน่ะหรอ ก็โทรไปหา Landlord ที่เพิ่งจะไปบ้านเค้ามา ให้เค้าเอากุญแจสำรองมาให้หน่อย เค้าก็บอกว่าเดี๋ยวจะไปหาที่ apartment นะ ผมก็บอกว่า เอ่อ ไม่ได้อยู่ apartment อ่ะครับ ตอนนี้ อยู่ Jewel เค้าก็เลยมารับที่นั่น แล้วก็ไปที่ apartment เอากุญแจ (อยู่ในห้องจริงๆด้วย) แถมตอนกลับเค้าก็ยังจะไปส่งที่ Jewel ให้อีก เพราะของที่ซื้อทั้งหมดยังอยู่ที่ Jewel (ฝาก Customer Services เอาไว้) ... เฮ้อ ...

วันจันทร์ ... กำลังเอาถุงขยะในห้องไปทิ้ง พอออกจากห้องไป กำลังปิดประตู ก็สำรวจดูว่ามีเอากุญแจออกมารึเปล่า ปรากฏว่าเปล่า ... แต่มือดันปิดประตูไปเรียบร้อยแล้ว!! แถมไม่ได้เอาโทรศัพท์ออกมาด้วย!! ... ยังดีที่มีเงินอยู่ แต่ปัญหาคือ ... ไม่รู้เบอร์ Landlord เพราะบันทึกไว้ในโทรศัพท์ ... ยืนอึ้ง (อีกแล้ว) ... ก็เห็นห้องข้างๆเปิดไฟอยู่ ก็ไปเดินอยู่หน้าประตู กำลังจะเคาะห้อง เค้าก็เปิดออกมาก่อนเลย ... ก็เลยถามเค้าไปว่ามีเบอร์ Landlord ไหม ... เค้าก็เรียกให้เข้าไปในห้อง แล้วหาให้ ... โทรไปเบอร์แรกไม่มีคนรับ เค้าก็เลยต้องถามบริการโทรศัพท์ หาเบอร์ที่ทำงานของ Landlord ซึ่ง Landlord ก็ไม่ได้อยู่ที่ทำงานอีก ... สรุปก็ติดต่อกับ Landlord ไม่ได้ ... คนข้างห้อง เค้าก็กำลังจะออกไปทำงาน ซึ่งเค้าก็บอกว่า จะอยู่ในห้องเค้าก่อนก็ได้นะ แต่ก็ไม่อยากรบกวนเค้ามากกว่านี้ ก็เลยบอกว่าไม่ดีกว่าครับ ... ตอนแรกก็คิดว่าคงไปหาพี่ที่รู้จักแถวๆนั้น ขอซุกอยู่ซักพัก ... แป๊บเดียว ก็เปลี่ยนใจ ไปมหาวิทยาลัยดีกว่า เพราะน่าจะลองเปิด Internet หาเบอร์ของ Landlord ได้ ... พอถึงมหาวิทยาลัย ก็ลงมือค้นหาเบอร์จากตาม Whitepages ทั้งหลาย ... โชคดีที่รู้ที่อยู่ของ Landlord เพราะวันก่อนต้องไปหา ... ก็เลยยังมีความหวังมากกว่ารู้แต่ชื่อ ซึ่งนามสกุลก็ไม่รู้ ... เปิดหลายเว็บมาก ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะให้จ่ายเงินก่อนดูรายละเอียดของคนๆนั้น ก็ยังไม่จ่ายหรอก เพราะยังเชื่อฝีมือการค้นหาของตัวเองอยู่ ... ตอนนั้นมีข้อมูลอยู่แค่ 3 อย่างคือ ชื่อของ Landlord ชื่อภรรยาเค้า (ไม่รู้นามสกุลทั้งคู่) แล้วก็ที่อยู่ ... หาอยู่ซักพัก จนสามารถเอาเบอร์บ้านของเค้ามาได้จนได้! (นี่แหละพลังของ Internet)

หลังจากได้เบอร์แล้ว ก็หาโทรศัพท์ที่จะโทร ซึ่งในมหาวิทยาลัยก็แทบจะไม่มีโทรศัพท์สาธารณะอยู่เลย เดินวนๆหาเองอยู่ซักพัก ก็ไปถาม reception เค้าบอกทาง แต่ไปเดินไปก็หาไม่เจอ เลยเดินเองอีกแป๊บนึง ก็เจอจนได้ อยู่ในหลืบ ชั้นใต้ดินของห้องสมุด ... เอาล่ะ พอเจอแล้ว ก็หยอดเหรียญ 10 cent ไปหนึ่งเหรียญ กดเบอร์ ... ไม่ได้แฮะ มันขึ้นบอกอะไรก็ฟังไม่ออก ... วางหู แล้วยืนคิด ... เหลือบไปเห็นมันเขียนอยู่ตรงตู้ว่า 50 cent Unlimited Local Calling ก็เลยจะลองหยอด เหรียญ 10 cent 5 เหรียญ ... แต่หยอดไม่ทัน มันสัญญาณซะก่อน ... พยายามหยอดแบบเร็วๆ 2-3 ที ก็ไม่ทันซะที เลยต้องใช้เหรียญ 25 cent จนได้ (ไม่อยากใช้ เพราะจะเก็บไว้หยอดเครื่องซักผ้า) ... พอต่อได้ ก็มาลุ้นว่าจะมีคนรับมั้ย มีคนรับแล้ว Landlord จะอยู่บ้านรึเปล่า ฯลฯ ... รอสายแป๊บนึง ก็มีคนรับ เสียงปลายสายเป็นภรรยาเค้าพอดีเลย! ก็เลยบอกเค้าไปอย่างเขินๆ อายๆ ว่าลืมกุญแจ (อีกแล้ว)

เค้าก็บอกว่าเดี๋ยวจะมา ก็บอกเค้าไปอีกว่า ไม่ได้อยู่ที่ห้อง อยู่มหาวิทยาลัย ก็ต้องอีกซักพักกว่าจะกลับห้องได้ เพราะต้องรอ Shuttle ที่มันจะวิ่งทุกๆครึ่งชั่วโมง ก็บอกเค้าไปว่า 4.45PM ได้มั้ย เค้าก็เลยบอกว่า 5.45PM ละกัน เจอที่หน้าห้อง ก็โอเค ... วางหู ... โล่งใจขึ้นเยอะ ...

ไปนั่งเล่นเนทฆ่าเวลา ... กะไว้ว่าจะนั่ง Shuttle รอบ 5.00PM ... แล้วก็ไปรอซักพัก ... พอถึงเวลาก็ไปขึ้น Shuttle ไปลงที่ Priory Campus ใกล้ๆ apartment ... ก่อนจะไป ก็แวะ 7-11 ซื้อกาแฟร้อนๆกินก่อน ... พนักงานร้านที่รู้จักกันเห็น ก็ทักทาย แล้วถามว่าทำไมไม่ใส่หมวกล่ะ หิมะตกอยู่นะ (อ้อลืมบอกว่า หิมะตกทั้งวันเลย) ก็เลยเล่าความน่าอายให้ฟัง ฮ่าๆๆ ... ซัก 5.15PM (ดูเวลาในร้าน 7-11) ก็เดินกลับ apartment ... ไปรอ Landlord อย่างมีความหวัง

รอนานแค่ไหน ก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะไม่มีอะไรที่บอกเวลาได้เลย ... ไม่รู้ว่าถึงเวลา 5.45PM รึยัง ... ไม่รู้ว่า Landlord ลืมรึเปล่า ... ตอนนั้นก็มืดๆแล้วล่ะ ยืนอยู่หน้าห้อง ดูหิมะที่โดนลมพัดผ่านแสงไฟ ก็จะเห็นเป็นเกล็ดขาวๆเล็กๆ ปลิมตามแรงลม ... ก็คงดูได้เพลินๆ ถ้าตอนนั้นเท้าเริ่มทนหนาวไม่ไหว มือที่ซุกอยู่ในเสื้อก็เริ่มจะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ขาที่มีกางเกงยีนส์ป้องกันอยู่เพียงชั้นเดียว ก็เย็นเหลือเกิน ... ก็รอไปเรื่อยๆ นั่งนับเลข 1-60 ในใจดูว่าผ่านไปกี่นาที ซึ่งก็ไม่รู้ว่านับช้า หรือนับเร็วไป ... แต่ก็นับไปเรื่อยๆ จนลืมไปแล้วว่านับไปกี่รอบ ... ในที่สุด Landlord ก็มาจนได้!!! ... เฮ้อ! ... จบซะที วันนี้

ความตั้งใจเดิมตอนแรกของวันนี้คือ เอาพื้นสติกเกอร์ไปแปะพื้นตู้ในครัว เพราะว่าตอนนี้พื้นของตู้มันเป็นไม้เปลือยๆ ดูสกปรก ... กะว่าจะเก็บพวกหม้อในนั้น เพราะตอนนี้ยังไม่มีที่เก็บพวกหม้อเลย ยังกองๆไว้อยู่ที่ตะแกรงล้างจาน ... แต่ก็เกิดเรื่องขึ้น ...

เป็นเหตุการณ์วุ่นวายๆ ในวันหิมะปรอยๆ ของฤดูหนาว ... และเป็นอีกเรื่องหนึ่งของประสบการณ์ลำบากๆ (มีเยอะ)

Meet Panu Black

Sun, 14 Jan 2007 06:47:19 GMT

สองวันนี้ได้ดูหนังดีๆ 2 เรื่อง Castle in the Sky กับ Meet Joe Black ซึ่งก็เป็นหนังเก่าๆทั้ง 2 เรื่องเลย เรื่อง Castle in the Sky นี่ปี 1986 ซึ่งตอนที่มันออกฉายไม่มีโอกาสได้ดูแน่นอน ส่วนเรื่อง Meet Joe Black ปี 1998 ตอนที่มันฉายก็เห็นๆอยู่ในโรง แต่ตอนนั้นไม่ได้บ้าดูหนังเท่าไหร่ (ออกจากบ้านลำบาก)

เรื่อง Meet Joe Black เนี่ย อยากดูเพราะเคยได้ยินใครแนะนำก็จำไม่ได้แล้ว นานมากจนลืม ก็มานึกได้เพราะอะไรก็จำไม่ได้เหมือนกัน (กูไม่ชอบจำ) ก็เลยเอาใส่คิวหนังใน Netflix ซะ รอวันที่จะได้ดู (จริงๆก็เอามันขึ้นอันดับแรกก็ได้ แต่ก็ไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องทำอย่างนั้น เรื่องอื่นก็อยากดูเหมือนกัน)

พูดถึงหนังแล้ว (จะพูดแต่เรื่อง Meet Joe Black) ... ศัพท์ค่อนข้างยากเลยทีเดียว ให้ฟังเสียงพากษ์ก็คงไม่ไหว ดู subtitle ก็ยังได้แค่ถูๆไถๆ ดูจบรู้เรื่อง แต่ก็ได้อรรถรสของหนังได้ไม่ครบถ้วน (เดี๋ยวไว้มีโอกาสจะหา subtitle ไทยมาดูอีกรอบ หรือไม่ก็ดูไป เปิดพจนานุกรมไป) ... ชอบนางเอกมาก เป็นคนที่สวยแบบมีเสน่ห์ แบบนี้ผมเรียกว่า สวยแบบมีอะไรอยู่ข้างใน คืออธิบายไม่ถูกหรอกนะ ว่าต้องเป็นแบบไหน แต่ถ้าได้เห็นก็พอจะบอกได้ (ไม่ใช่ทุกคนที่บอกได้ บางคนก็มองยาก) เธอชื่อ Claire Forlani ซึ่งก็เคยเล่นหนังหลายเรื่อง (ไม่เคยดูซักเรื่อง) ... Brad Pitt ขวัญใจสาวๆในเรื่องนี้มีเสน่ห์จริงๆ ซึ่งปรากฏอยู่ตรงการพูด การใช้คำ ที่ทั้งบ่งบอกถึงความฉลาด และความสุภาพ ตัว Brad Pitt ในเรื่องนี้ก็เป็นหนึ่งในผู้ชายแบบที่ผมอยากจะเป็น ... ฉาก Sexy ระหว่างนางเอกกับพระเอกเป็นอะไรที่ให้ความรู้สึกได้ว่านี่เป็นการกระทำที่เต็มไปด้วยความรัก หนังทำออกมาได้เข้าถึงความรู้สึกเลยทีเดียว ... นอกจากนั้นก็มีอะไรอีกหลายอย่างที่คงต้องไปดูเอง มันเป็นหนังที่มีศิลปะ น่าเก็บสะสมเรื่องนึงเลยทีเดียว (ในความหมายนี้ของผมคือ rip เก็บไว้ กร๊ากกก)

เวลาทอง

Wed, 10 Jan 2007 03:51:29 GMT

ทำไมเพื่อนๆ online MSN กันตอน 10 โมงเยอะจัง หรือเพิ่งจะมาถึงที่ทำงาน เหอๆๆ (รู้สึกว่าเวลาเข้างานบริษัทส่วนใหญ่มัน 9 โมงไม่ใช่เรอะ)

missing

Mon, 08 Jan 2007 15:31:16 GMT

สมมุติว่า

เราอยู่ที่บ้านเพื่อนคนหนึ่ง ผม เจ้าของบ้าน แล้วก็เพื่อนๆอีก 3 คนเป็นกลุ่มที่ไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ พวกเรากำลังนั่งดูวีดิโอที่ถ่ายกันตอนไปเที่ยวเมื่อนานมาแล้วอย่างสนุกสนาน ซึ่งจริงๆพวกเราก็ดูกันมาหลายรอบจนจำได้หมดแล้ว แต่ก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้เอากลับมาดูอีกครั้งหนึ่ง

ขณะที่เรากำลังดูอยู่ดีๆนั้น ในวีดิโอ ก็มีรถยนต์แล่นมาจากไหนไม่รู้ พุ่งเข้าชนเพื่อนในกลุ่มของเราทุกคน ยกเว้นผม มันเป็นฉากที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ดูจากความแรงของการชน และสภาพของเพื่อนหลังจากที่ถูกชนแล้ว ... ทุกคนเสียชีวิตหมด

ผมตกใจ ก็รีบมองไปทางเพื่อนแต่ละคน ซึ่งทุกคนก็ไม่ได้มีสีหน้าแปลกใจอะไรเลย แล้วจู่ๆ เพื่อนที่มองเห็นกันอยู่ ก็หายไปทีละทนๆ สภาพของบ้านที่นั่งดูวีดิโออยู่ ก็ค่อยๆเปลี่ยนไปเป็นบ้านที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ของทุกอย่างดูเก่า มีฝุ่นจับ แล้วไฟก็ปิดมืด

มันกลายเป็นผมนั่งอยู่คนเดียวในห้อง ที่มืด แล้วก็มีเฟอร์นิเจอร์เก่าๆฝุ่นจับ วางระเกะระกะเต็มห้อง เหมือนเป็นบ้านที่ไม่มีคนอยู่มาเป็นสิบปี

.
.
.

หึหึิ น่าสนุกดี น่าเอามาทำเป็นหนัง ... หลังจากนั้นพระเอกก็ตามหาความจริงของสิ่งที่เกิดขึ้น หนังจะออกเป็นแนววิทยาศาสตร์ด้วย เหมือนนิยายของ แดน บราวน์

หมาแล้วไง หมูแล้วไง ปลาแล้วไง

Sat, 23 Dec 2006 18:30:35 GMT

เห็นหลายคนดูถอดรหัสเรื่องการกินสุนัข ... แต่ละคนดูแล้วก็สงสาร เห็นใจสุนัข พร้อมกับสาปแช่งคนกินอย่างนั้นอย่างนี้ ...

ถามหน่อยเหอะ แล้วที่กินๆ หมู ไก่ ปลา ทุกๆวันนี้น่ะ มันเป็นสิ่งไม่มีชีวิต ไม่มีจิตใจรึ ...

ลองสมมุติว่ามีประเทศนึงนิยมเลี้ยงหมูเป็นสัตว์เลี้ยงที่บ้าน ... รายการถอดรหัสที่ประเทศนั้นถ่ายทอดวัฒนธรรมการกินหมูของประเทศไทย ... คนที่ประเทศนั้นดูแล้วจะคิดยังไง? สาปแช่ง? ด่าว่าไร้วัฒนธรรม?

ถ้าให้เลือก ... การเกิดมาได้ใช้ชีวิตอิสระอยู่ช่วงหนึ่ง ก่อนถูกจับไปกิน ... กับการเกิดมาอยู่ในกรง รอถูกกินเท่านั้น ... จะเลือกเกิดเป็นอย่างไหน?

ไม่ชอบกิน ก็ไม่ชอบกิน เพราะคนเราก็มีความชอบ มีวัฒนธรรมไม่เหมือนกัน ... แต่ไปด่าเค้า ก็เหมือนกับพวกเกลียดตัวกินไข่นั่นแหละ

... จากคนใจร้าย ...

โค้กฆ่าคน

Sat, 23 Dec 2006 07:24:12 GMT

เรียบเรียงจาก What happens to your body if you drink a Coke right now?

(แปลผิดตรงไหน ก็ช่วยแย้งๆหน่อยก็ดี แต่มันไม่ได้แปลแบบถอดกันมาเป๊ะๆหรอกนะ เพราะต้องเรียบเรียงให้เป็นภาษาไทย)

มาดูกันว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างเมื่อเรากิน Coke เข้าไป

10 นาทีแรก น้ำตาลปริมาณ 10 ช้อนชาจะทะลักเข้าสู่ร่างกาย (ขนาดเท่ากับปริมาณความต้องการของทั้งวัน) แม้ว่าความหวานของน้ำตาลที่เข้าสู่ร่างกายจะสูง แต่เราก็ไม่อาเจียนออกมา เพราะว่ากรดฟอสฟอริกจะกดรสชาติของน้ำตาลเอาไว้ ทำให้มันสามารถเข้าไปในร่างกายได้

20 นาทีต่อมา: เนื่องจากปริมาณน้ำตาลในเลือดพุ่งสูงขึ้น สารอินซูลินจะถูกหลั่งออกมาเพื่อจัดการกับน้ำตาล และเปลี่ยนให้อยู่ในรูปของไขมัน

40 นาที: คาเฟอีนถูกดูดซึมหมดเรียบร้อย รูม่านตาขยายออก ความดันเลือดสูงขึ้น ซึ่งก็เป็นผลมาจากการที่ตับปล่อยน้ำตาลเพิ่มเข้าสู่กระแสเลือด ระบบดักจับสาร Adenosine (สารหลั่งความสุข) จะมีความสามารถในการดักจับลดลง เพื่อไม่ให้เกิดอาการง่วงนอน

45 นาที ร่างการจะเพิ่มปริมาณการผลิต Dopamine ซึ่งจะไปกระตุ้นสมอง และทำให้ร่างกายเกิดความรู้สึกพึงพอใจ ตรงส่วนนี้จะคล้ายกับการทำงานของสารเสพติด เช่นเฮโรอีน

หลังจาก 60 นาที: กรดฟอสฟอริกจะจับตัวกับแคลเซียม แมกนีเซียม และสังกะสีในลำไส้ส่วนล่าง มีผลทำให้อัตราการเผาผลาญพลังงานเพิ่มสูงขึ้น ส่วนประกอบนี้ถูกรวมตัวโดยสารให้ความหวานเช่น น้ำตาลหรือน้ำตาลเทียม ซึ่งก็จะไปเพิ่มอัตราการขับแคลเซียมของระบบปัสสาวะ

หลังจาก 60 นาที: ร่างการจะเริ่มการขับคาเฟอีนโดยระบบปัสสาวะ ซึ่งนอกจากคาเฟอีนที่จะถูกขับออกไปแล้ว ยังมีแคลเซียม แมกนีเซียม และสังกะสี ซึ่งเหล่านี้เป็นหัวใจหลักของกระดูก เช่นเดียวกับโซเดียม อิเล็กโทรไลต์ และน้ำ

หลังจาก 60 นาที: เมื่อความวุ่นวายในร่างกายเริ่มสงบลง คุณจะเริ่มมีอาการ Sugar Crash ซึ่งทำให้รู้สึกหงุดหงิด หรือไม่ก็เฉื่อยชา ปริมาณน้ำทั้งหมดจากโค้กที่ดื่มเข้ามาจะถูกขับออกไป พร้อมๆกับสารอาหารที่มีคุณค่าต่อร่างกาย ที่บางตัวจะช่วยให้ร่างกายเก็บน้ำเอาไว้ หรือบางตัวที่จะช่วยสร้างกระดูกแล้วก็ฟัน

ผู้ชายเลวๆ

Sat, 16 Dec 2006 01:12:55 GMT

ถ้าผู้ชายมันเลวเหมือนกันทุกคน ก็แสดงว่าผู้ชายไม่ได้เลวสินะ ก็มันเป็นกันทุกคน

1st semester ... PASS

Fri, 15 Dec 2006 03:29:34 GMT

ขอเพียงอยากบอกกับทุกคนว่า ... กรูปิดเทอมแล้วนะคร๊าบบบบบ ... No matter what I did in the presentations and tests, no matter is it good or bad ... this semester have ended!